„`html
Ojciec Marcina był trybunem wojskowym w armii rzymskiej. Przyjmuje się, że imię Martinus wywodzi się od Marsa, rzymskiego boga wojny. Na przestrzeni wieków narosło wiele legend i życiorysów Marcina, co sprawia, że dziś trudno odróżnić fakty od opowieści. Wiadomo, że pobierał nauki w Ticinium (współczesna Pawia).
Wczesna młodość i nawrócenie
Gdy miał 15 lat, rozpoczął służbę w wojsku pod dowództwem Konstancjusza II. Zasłynął gestem miłosierdzia, gdy w Amiens spotkał żebraka proszącego o jałmużnę i oddał mu połowę swojego płaszcza. Tej samej nocy Marcin ujrzał we śnie Chrystusa okrytego przekazanym płaszczem, mówiącego do aniołów: „To Marcin mnie okrył”. Pod wpływem tej wizji przyjął chrzest i postanowił opuścić szeregi wojska, uznając, że walka zbrojna koliduje z jego przekonaniami religijnymi.
Wielką troską Marcina stało się nawrócenie rodziców, które wkrótce po odejściu z armii udało mu się osiągnąć.
Duchowy rozwój i działalność misyjna
Następnie udał się do świętego Hilarego, biskupa Poitiers we Francji, i został jego uczniem. Najpierw otrzymał posługę akolity, a następnie został diakonem. Przez pewien czas żył jako pustelnik na wyspie Gallinaria niedaleko Genui, przyciągając do siebie wielu uczniów.
Klasztor w Ligugé i biskupstwo
W roku 361 Marcin założył pierwszy w Galii klasztor, który powstał w Ligugé. Dziesięć lat później, mimo własnych wahań, został wybrany przez mieszkańców na biskupa Tours. Historyczne dokumenty poświadczają, że sakrę biskupią otrzymał w 371 roku.
- Nie porzucił surowego stylu życia, którym żył jako mnich
- Swoją postawą wzbudzał niechęć wśród okolicznych biskupów
- Klasztory, które zakładał, łączyły ideały życia zakonnego z działalnością misyjną
Misyjne wyprawy
Marcin wiele razy wyruszał na misje, skupiając się na chrystianizacji prowincji galijskich. Wykonywał swoje zadania bardzo metodycznie, zwłaszcza wśród mieszkańców wsi. Jego doświadczenie wojskowe pomagało mu radzić sobie z napotykanymi trudnościami. Nawet za życia nazywano go „mężem Bożym”.
Cuda i dokonania
Współczesny mu hagiograf Sulpicjusz Sewer zanotował wiele cudów wyproszonych przez Marcina oraz liczne przypadki nawrócenia pogan. Opisywał też duchowe zmagania Marcina z nieczystymi siłami, które nasilały się wraz z postępami misji.
Marcin zakończył życie 8 listopada 397 roku w Candes, będąc w trakcie pracy duszpasterskiej. Jego ciało przewieziono Loarą do Tours, gdzie pochowano go 11 listopada.
- Był pierwszym wyznawcą, który nie poniósł śmierci męczeńskiej, a został czczony jako święty w Kościele zachodnim
- Relikwie św. Marcina spoczywają w bazylice wzniesionej na jego cześć w Tours
„`
O autorze
