Czy istnieją długi, których nie musimy spłacać? Wyjaśniamy, jak upływ czasu może wspierać zadłużonych

„`html

Przedawnienie długu w polskim systemie prawnym

Przedawnienie długu w polskim systemie prawnym oznacza, że po określonym czasie wierzyciel traci możliwość dochodzenia roszczeń, a dłużnik może uchylić się od jej spłaty. Podstawę prawną tego mechanizmu stanowią przepisy art. 117–125 Kodeksu cywilnego.

Standardowe terminy przedawnienia

Zgodnie z ustawą, standardowy czas przedawnienia większości roszczeń majątkowych to sześć lat, podczas gdy dla świadczeń okresowych lub wynikających z związku to trzy lata. Zmiana wprowadzona przez nowelizację w 2018 roku skróciła ogólny czas przedawnienia z dziesięciu do sześciu lat, aby uprościć zasady i zwiększyć stabilność w obrocie gospodarczym.

Nie oznacza to jednak, że zobowiązanie zostaje umorzone. Przedawnienie pozbawia wierzyciela prawa efektywnego dochodzenia roszczenia przed sądem. Terminy przedawnienia liczy się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne, czyli od momentu, gdy wierzyciel mógł zgodnie z prawem zażądać jego spełnienia.

Specjalne przepisy dotyczące podatków

Na przykład, jeśli termin płatności przypadał na 1 marca 2023 r., bieg przedawnienia zaczyna się od 2 marca 2023 r. W przypadku większości roszczeń, przedawnienie następuje w ostatnim dniu roku kalendarzowego, w którym upływa dany termin. Wyjątkami są roszczenia z krótszym okresem przedawnienia, gdzie przedawnienie następuje dokładnie po upłynięciu określonego czasu od daty wymagalności.

Szczególne regulacje dotyczą m.in. zobowiązań podatkowych, które przedawniają się po pięciu latach od końca roku, w którym zobowiązanie stało się wymagalne (art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej).

Czynności przerywające bieg przedawnienia

Upływ terminu przedawnienia nie odbiera wierzycielowi możliwości wniesienia pozwu, jednak znacznie ogranicza jego szanse na wygraną w sądzie, jeśli dłużnik skutecznie podniesie zarzut przedawnienia. Dłużnik wciąż może dobrowolnie spłacić zobowiązanie po upływie terminu przedawnienia, co stanowi tzw. świadczenie naturalne.

Dla wierzyciela kluczowe jest zrozumienie przepisów dotyczących terminów przedawnienia oraz okoliczności, które mogą te terminy wydłużyć, skrócić lub przerwać. Bieg przedawnienia może zostać zawieszony, co oznacza, że czas potrzebny do jego zakończenia może być przerwany czynnościami podejmowanymi przez wierzyciela.

Zgodnie z art. 123 § 1 Kodeksu cywilnego, bieg przedawnienia przerywa się w wyniku każdej czynności przed sądem, organem uprawnionym do egzekwowania roszczeń lub sądem polubownym, która ma na celu dochodzenie, ustalenie, zabezpieczenie lub zaspokojenie roszczenia. Przykładami takich działań są złożenie pozwu, wniosek o nadanie klauzuli wykonalności, przystąpienie do mediacji.

Podobny efekt ma uznanie długu, które może przybrać formę pisemnego oświadczenia lub działania dorozumianego, jak choćby częściowa spłata. Po zakończeniu takiej czynności bieg przedawnienia rozpoczyna się od nowa, zapewniając wierzycielowi dodatkowy czas na egzekwowanie roszczeń.

Zawieszenie biegu przedawnienia

Wstrzymanie przedawnienia może być także efektem okoliczności niezależnych od dłużnika i wierzyciela. Zgodnie z przepisami, termin przedawnienia nie biegnie np. gdy wierzyciel nie może dochodzić roszczenia z powodu siły wyższej (art. 121 pkt 4 Kodeksu cywilnego). Po ustąpieniu przeszkody przedawnienie biegnie dalej, co wymaga ścisłego monitorowania sytuacji przez obie strony.

Dla wierzyciela przerwanie biegu przedawnienia jest istotnym narzędziem pozwalającym przedłużyć czas na egzekwowanie roszczeń.

Szczególne znaczenie ma to w sytuacji, gdy dłużnik celowo unika kontaktu lub uchyla się od spłaty długu. Każda formalna czynność, która skutkuje przerwaniem biegu przedawnienia, daje wierzycielowi dodatkowy czas, co może być kluczowe szczególnie w bardziej skomplikowanych sprawach. Dla dłużnika oznacza to konieczność uwzględnienia w strategii obrony potencjalnych działań wierzyciela.

„`