„`html
Wyjazdy i powroty: polskie doświadczenia życia na południu Europy
Aga Sobczak kilkukrotnie próbowała życia w Hiszpanii. Jej przygoda zaczęła się od Erasmusa, podczas którego opanowała hiszpański i polubiła tamtejszą atmosferę. Wspomina, że życie toczyło się powoli, ludzie byli przyjaźni, a słońce świeciło niemal codziennie, co sprawiało, że codzienność była przyjemniejsza.
Po kilku miesiącach Aga wróciła do Grenady, tym razem na praktyki zawodowe. Jednak już wtedy zetknęła się z pierwszymi rozczarowaniami. Praca w przedsiębiorstwie zajmującym się energią odnawialną okazała się monotonna i niezbyt profesjonalna. Chociaż z perspektywy czasu nie może wyjść z podziwu, jak firma funkcjonowała, wtedy nie przywiązywała do tego zbytniej wagi.
Później Aga mieszkała na Malcie, gdzie zmagała się z problemami typowymi dla południowego klimatu, takimi jak wilgoć, pleśń i insekty. Karaluchy były stałymi bywalcami jej parterowego mieszkania, a sytuacja z pleśnią doprowadziła do zniszczenia wszystkich rzeczy w szafie.
Ostatecznie zadecydowała o ponownym powrocie do Hiszpanii i zamieszkaniu na stałe w Grenadzie. Mimo że znała miasto i wydawało się jej idealne – niedrogie, z przyjaznymi mieszkańcami – codzienność szybko zweryfikowała jej oczekiwania.
Wyboje w hiszpańskiej rzeczywistości
Aga była pasjonatką pole dance. Podczas jednego z treningów doznała kontuzji nadgarstka. Po wizycie w prywatnej klinice i dwóch kolejnych konsultacjach lekarskich wciąż słyszała, że ból minie z czasem. Dopiero po powrocie do Polski dowiedziała się, że miała złamaną kostkę w nadgarstku i wymagała operacji.
Doświadczenie problemów ze służbą zdrowia skłoniło ją do refleksji. Zastanawiała się, jak poradziłaby sobie w przypadku poważniejszego wypadku i szybko doszła do wniosku, że nie czułaby się na dłuższą metę bezpieczna.
Z jej obserwacji wynika, że na południu Europy komplikacje pojawiają się szczególnie wtedy, gdy trzeba załatwić sprawy urzędowe, zdrowotne lub domowe. Trudno również znaleźć specjalistów wykonujących usługi na wysokim poziomie czy kosmetyczki, którym można zaufać.
Równocześnie Aga podkreśla atuty południowego życia: pogodę, otwartość ludzi i przyjazną atmosferę. Zauważa jednak, że barierą jest nieznajomość języka, bo nawet młodzi mieszkańcy rzadko mówią po angielsku.
Zmiana priorytetów po powrocie
Powrót do Polski okazał się trafną decyzją. Choć obawiała się pierwszej polskiej zimy, pobyt za granicą nauczył ją zaradności i pokory. Zyskała pewność, że poradzi sobie wszędzie, a także doceniła, jak wiele dobrego oferuje jej własny kraj: wyższą jakość usług, lepszą opiekę medyczną czy stosunkowo niskie podatki.
Podobne obserwacje miała Nikola, która z narzeczonym próbowała ułożyć życie w Barcelonie. Po znalezieniu pracy w swoich zawodach szybko przekonali się, że standard codziennego życia bardzo odbiega od polskich realiów. Wynajem mieszkania wiązał się z licznymi formalnościami, a ceny były wysokie nawet przy wynajmach bez umowy.
Dla nich nie do zaakceptowania był również model życia ze współlokatorami, szeroko praktykowany w Hiszpanii, a podejście do pracy i organizacji czasu przez mieszkańców południa Europy okazało się zupełnie odmienne od tego, do czego przywykli w Polsce. Nawet codzienne zwyczaje, jak późne kolacje, sprawiały im trudność. Problemem stała się także częstotliwość kradzieży, poczucie zagrożenia oraz tęsknota za rodziną i stabilnością.
Ekonomiczne realia południa Europy
Kinga, która mieszkała cztery lata w Grecji, również wróciła do Polski ze względów finansowych. Jej pensja była podobna do tej, którą mogłaby otrzymać w Polsce, ale koszty życia, szczególnie wynajmu i zakupów spożywczych, były znacznie wyższe. Rachunki, choćby te za klimatyzację, również mocno nadwyrężały budżet.
Zauważyła, że Grecja jest mniej rozwinięta technologicznie, a załatwienie spraw urzędowych trwa tam bardzo długo. Przykładowo, zmiana rezydencji podatkowej zajęła jej pół roku, co uniemożliwiło jej skorzystanie z rządowego programu mieszkaniowego. Po powrocie do Polski nie miała problemów z ponowną aklimatyzacją, choć z czasem zaczęła tęsknić za klimatem i otwartością Greków. Mimo wszystko podkreśla, że życie za granicą nauczyło ją odpowiedzialności, dało dystans i pozwoliło zdobyć cenne życiowe doświadczenia.
Powroty do Polski: zmiany i nowe perspektywy
Z raportu Clicktrans.pl na 2024 rok wynika, że liczba przeprowadzek do Polski przewyższyła liczbę wyprowadzek. Coraz częściej Polska staje się krajem imigracji – poprawa sytuacji gospodarczej, niskie bezrobocie i względna stabilność ekonomiczna sprawiają, że Polacy podejmują decyzje o powrocie.
- Główną motywacją są więzi rodzinne i tęsknota za bliskimi.
- Ekonomiczna atrakcyjność Południa Europy maleje – tamtejsze zarobki nie zawsze rekompensują wysokie koszty życia oraz brak pewności zatrudnienia.
- Różnice kulturowe, początkowo pociągające, okazują się na dłuższą metę uciążliwe, szczególnie powolność administracji i trudności komunikacyjne.
Powracającym często towarzyszy „szok kulturowy powrotny”. Oczekiwania, że kraj będzie taki, jak w momencie ich wyjazdu, zderzają się z rzeczywistością – wszystko się zmienia: miejsca, ludzie, relacje. Dlatego powrót wymaga zarówno praktycznego, jak i emocjonalnego przygotowania. Warto przed powrotem zastanowić się nad swoim doświadczeniem emigracyjnym i określić, co zyskaliśmy czy straciliśmy przebywając za granicą oraz jakie mamy oczekiwania po powrocie.
- Przygotowanie praktyczne – zabezpieczenie pracy i mieszkania.
- Przygotowanie emocjonalne – adaptacja do przemian, które zaszły podczas nieobecności.
- Refleksja nad zdobytym doświadczeniem – spojrzenie na swoje życie z nowej perspektywy.
Ostatecznie najważniejsze jest znalezienie sensu w swojej decyzji życiowej i docenienie wartości codzienności – niezależnie od tego, czy zdecydujemy się zostać za granicą, czy wrócić do kraju.
„`
O autorze
